• 'Al sinds mijn vijftiende is dit mijn leven. Dit is wat ik wil.'

    Natasja Vos

Een leven in de sneeuw

Chris Vos, opgegroeid in Noordbeemster, was vijf jaar toen het ongeval gebeurde. 'Ik mocht niet naar buiten van mijn ouders,' vertelt Chris. 'Ze waren namelijk buiten aan het bouwen. Maargoed ik was jong en eigenwijs en ben toch samen met mijn broertje naar buiten gegaan.' Dit liep voor hem niet goed af. De graafmachine reed achteruit en had hem niet gezien. Hij heeft klem gezeten en hierdoor is zijn rechterbeen verlamd. Ook mist hij zijn grote bilspier. Toch heeft de eigenwijsheid van Chris ook zo zijn voordelen. Specialisten uit het ziekenhuis voorspelden dat hij nooit meer zou kunnen lopen. Chris dacht hier heel anders over en dat heeft hem gebracht waar hij vandaag de dag is. 'We hebben gekeken naar wat juist wel mogelijk is en bovendien heb ik heel veel geoefend.' Met behulp van een orthese, gemaakt door Frank Jol, wordt het been stijf gehouden en kan hij lopen, snowboarden en andere extreme sporten beoefenen. 'Een rolstoel was dus helemaal niet nodig,' zegt hij lachend.

WINTERSPORT Samen met familie ging Chris altijd graag op wintersport. Omdat skiën toentertijd geen optie was, wilde hij graag leren snowboarden. 'Er werd een touw om mijn middel gebonden,' vertelt Chris. 'Hierdoor kon ik veilig de berg af dalen en leerde ik mijn balans te vinden.' Toch ging het niet zonder slag of stoot. 'Doordat ik mijn been niet kon buigen had ik heel veel pijn en was het erg moeilijk. Ik vond het echt vreselijk.' Toch bleef hij altijd doorzetten door de steun van familie en vrienden. 'Toen ik tien jaar oud was kon ik het uiteindelijk helemaal zelf en kijk waar ik nu sta!'

INSPIRATIE Tijdens de winst van Nicolien Sauerbreij op de Olympische Winterspelen in 2010 zat Chris vol bewondering voor de televisie. 'Ik vond dat moment dat zij goud won zo mooi,' vertelt hij. 'Ik wilde dat ook!' Samen met zijn vader heeft Chris gekeken wat er binnen zijn bereik lag en ze namen contact op met Bibian Mentel, een Nederlandse snowboardster die zesmaal kampioen werd op de onderdelen halfpipe en snowboardcross. 'Zo is eigenlijk het balletje gaan rollen,' zegt hij.

CARRIERE Samen met Bibian ging Chris mee naar internationale wedstrijden en hij is op meerdere buitenlandse stages gegaan. 'Zij heeft mij echt de liefde voor de sport laten zien.' In 2014 vonden de Paralympische spelen plaats. Chris wilde graag meedoen, maar dat zat er met zijn resultaten niet in. Totdat de limieten veranderde. 'Uiteindelijk heb ik mij in de laatste voorronde weten te plaatsen.' Op zestien jarige leeftijd laat hij tijdens de spelen een verpletterende indruk bij iedereen achter en eindigde uiteindelijk op de dertiende plaats. 'Alleen al meedoen was een ervaring opzicht.' Ondertussen heeft dit jonge talent al meerdere wereldtitels op zijn naam staan.

PAPENDAL Heel Chris zijn leven staat in teken van snowboarden. Zo woont hij nu in Arnhem zodat hij tweemaal per dag kan oefenen bij sportcentrum Papendal. Ook is hij gestopt met zijn studie om zich volledig te concentreren op de aankomende spelen in Zuid-Korea. 'Al sinds mijn vijftiende is dit mijn leven,' vertelt hij. 'Ik hou al mijn aandacht bij de sport, dit is wat ik wil.' Dit leven heeft wel zo zijn consequenties. Zo kon Chris niet leven als geen 'gewone' tiener. 'Ik heb mijn diploma moeten halen op een particuliere school. Alle vrije uurtjes die ik had, moest ik besteden aan school. Of dit nu doordeweeks of in het weekend was, maakte niet uit.' Toch heeft Chris het 'gewone tiener leven' niet gemist. 'Door mijn sport leer ik steeds weer nieuwe mensen en bovendien heb ik nu een heel leuk vriendinnetje die hetzelfde doet.'

TOEKOMST Chris ziet de toekomst rooskleurig in. 'Ik wil in Zuid-Korea in ieder geval een medaille halen, wat ik daarna ga doen weet ik nog niet precies.' Na de spelen heeft Chris het gelukkig wat rustiger en wil hij terug in de schoolbanken. 'Het is voor mij altijd een droom geweest om piloot te worden. Ik ben er nog niet helemaal achter hoe ik het ga doen, maar het lijkt me wel enorm gaaf.'