• Jos Lutz

Gelutz in de Ruimte

Als docent, vader, ondernemer en betrokken Purmerender verwondert Jos Lutz zich regelmatig. Elke twee weken deelt hij zijn gedachten met lezers van Het Gezinsblad in de column 'Gelutz in de Ruimte'.

Dokken

Ik ben ooit in Purmerend beland omdat hier een mooi schip lag. En omdat een nog mooier meisje met mij wilde samenwonen op dat schip. Niet hokken maar schuiten. Dat doen we nu al zo'n 30 jaar, beide dames doen mijn hartje nog steeds sneller kloppen. In al die jaren heb ik al heel wat mensen rond geleid over ons schip. In de strijd om onze legalisering organiseerden we een paar jaar een 'open boten dag' met de buren.

Op Open Monumenten Dag ontvangen we schoolkinderen. Genoeg te vertellen over een monument uit 1882. En dan heb je nog de passanten, vrienden en kennissen. Sommigen zijn heel erg enthousiast en willen alles weten. Sommigen vinden het niks, zoals mijn moeder. Het leukst zijn de mannen die zeggen dat het hun grote droom is, maar dat ze niet mogen van hun vrouw. Dat heb ik dan weer met motor rijden.

Naast de standaard vraag over ijs hakken in de winter (?) vragen mensen ook vaak of het duurder of goedkoper is dan een huis. Ik kan dat niet echt inschatten. De waarde van arken en schepen gaat mee met de woningmarkt. We betalen alle belastingen, heffingen en liggeld, er is zoiets als roerend zaakbelasting. Het mooiste zijn de vrijheid en het water om je heen, elke dag zwemmen zonder abonnement. Een huis op zo'n locatie zou het dubbele kosten schat ik. Maar je moet wel van klussen houden. Er is altijd wat te doen, daar moet je veel gereedschap en lol in hebben. Handigheid krijg je vanzelf. Als je alles laat doen is het onbetaalbaar. Bovendien komt de loodgieter of elektricien niet naar je toe als je op het IJsselmeer voor anker ligt.

In de mei vakantie moest het schip op de kant in Zaandam voor onderhoud. Dat doen we om de paar jaar. Je kunt 'hellingen', met een grote lier eruit laten trekken op 2 karren die op een rails rijden, zoals op de werf in Edam. Je kan ook in een dok. Je vaart er in en dan pompen ze het water weg tot je droog staat. Omdat alle dokken bezet waren hadden wij een nieuwe variant, een rijdende kraan. Een enorm apparaat op vliegtuigwielen tilde onze woning (95,5 ton) met gemak uit het water en parkeerde ons verderop voor onderhoud. Het was een sensatie, ik stond aan dek. Alles is goed gegaan, we kunnen er weer een paar jaar tegenaan.

De tweede sensatie was de factuur die daarna kwam. Nu weet ik weer waar de uitdrukking 'dokken' vandaan komt. Maar ze is het waard.