• Picasa

De gefilterde werkelijkheid

Ik houd erg van beeld, van fotograferen. Oude en nieuwe media vechten om onze aandacht en zetten steeds meer beeld in. Net als politici moeten ze hard schreeuwen om aandacht te krijgen. Het viel me op als beelddenker dat de beelden die we zien ook luidruchtiger worden. Met filters en fotoshop worden luchten blauwer, lippen roder en borsten groter gemaakt. Gras is altijd frisgroen en niemand heeft rimpels of puistjes. Je gaat je bijna afvragen waar het met jouw leven mis is gegaan. Onze hersenen kunnen maar een beperkte hoeveelheid informatie verwerken. Daarom selecteren we de hele dag. En zoekmachines doen dat voor ons, hun klanten. Het zou dus wijs zijn om onze hersenruimte selectief te gebruiken. Maar we hebben maar weinig grip op onze zintuigen. Bedrijven gebruiken verfijnde technieken om onze aandacht vast te houden. Ook facebook, instagram, snapchat, linkedin, google en apple. Ze bieden ons vermaak en gemak maar zijn gewoon bedrijven met aandeelhouders. Ik plaats graag foto's op instagram. Door middel van hashtags creëer je daar je eigen bubble. Zo deel ik nu plaatjes met mensen uit alle windstreken die van dezelfde dingen houden. Als ze mijn plaatje leuk vinden geven ze een hartje. Op mijn jacht naar hartjes betrapte ik mijzelf er op dat ik mijn leven ook steeds meer ging filteren. Omdat de coolste momenten en felste plaatjes de meeste likes opleveren. Felle kleuren, harde contrasten, wervelende wolken (#cloudporn). Tot een trouwe volger opmerkte dat ik zo'n gaaf leven leidde. Ik realiseerde me dat ik mee was gegaan in de wedstrijd die je niet winnen kan. Ik was deel geworden van de nieuwe, gefilterde werkelijkheid. Ik heb een bericht gestuurd om haar uit de droom te helpen. Ik fiets regelmatig in een poncho door de regen naar mijn werk. Ook ik moet de kattenbak verschonen. Als ik moe ben zie je dat aan mijn verlopen hoofd. Er is een hang naar retro, naar vintage bij jongeren. Typemachines, langspeelplaten, de geur van filterkoffie en moestuintjes. Ik denk dat die trend een manier is om te filteren. Om wat rust te brengen in alle herrie die op ons af komt. Mijn dochter wilde analoog fotograferen. Nadenken over elke foto. Het rolletje naar de HEMA brengen en 2 weken wachten op 36 foto's. Sommige zijn gelukt, sommige wat minder. Net als in het leven. Het wachten is op de politicus die zich presenteert zonder herrie. Zouden we haar/hem nog horen?